*قصيده ي موشّح :«در سوگ استاد خليل الله خليلي شاعر نامي افغانستا

*اشاره
در آستانه ي سالروز درگذشت «استاد خليل الله خليلي» بزرگ شاعر افغانستان قصيده ي موشّح ذيل منتشر مي شود.توضيح اين که از به هم پيوستن حروف اول مصراعهاي اول قصيده عبارت «در سوگ استاد خليل الله خليلي شاعر نامي افغانستان» به دست مي آيد.در چهلمين روز ارتحال استاد خليلي اين قصيده همراه با قصيده اي از استاد فقيد «مشفق کاشاني» از سوي رايزني فرهنگي ايران در پاکستان در شمارگاني متعدد منتشر شد.
*         *         *        *
دماغ عيش ندارم ز بس پريشاني
که نيست خاطر مجموع بر من ارزاني

رسيده موکب ارديبهشت در گلزار
به فرّ مصطفوي حشمت سليماني

سمن به نقره جلا داده چهر عنبر بوي
به خيره مي نگرد نرگسش به پنهاني

وصال بلبل و گل را نويد آورده ست
صبا خديو چمنزار و مير بستاني

کران کوثر شهد است چشمه در جوشش
چمن طراز بهشت است در گل افشاني

از آشيانه برون سينه سرخ آمده باز
به عشوه هاي خوش لاله هاي نعماني

ستاره اند تو گويي شکوفه هاي درخت
به شب که نيست خبر زآفتاب نوراني

ترانه خواني بلبل مرا به گاه پگاه
نه آورد به ترنم نه در نواخواني

الم چنان به دلم ترکتاز آورده ست
که روز روشن من گشته شام ظلماني

دواي درد من خسته نيست گردش باغ
که همچو جغد گراييده ام به ويراني

خراب صرصر بيدادم آنچنان که دگر
ز باده نيز مرا نيست چشم عمراني

لب ار به شکوه گشايم ملامتم نکنيد
که اين به جاي مرا مانده از سخنداني

يمن شده ست مرا دامن از عقيق سرشک
چنان که دل ز محن معدن بدخشاني

لباس عيش به تن پاره کرده ام که مرا
پلاس طيش سزا باشد ار بپوشاني

اسير پنجه ي شاهين رنج و حرمانم
بسان صعوه ولي شهره در گرانجاني

لبالبم همه از ناله ي دريغ چو نال
اگر نه اهل دلي حال من نمي داني

لقاي باغ کجا مي برد مرا از دل
شرار داغ سخن آفرين افغاني

همان سخنور نام آوري که با خونش
به قول خويش عجين بود مهر ايراني

خصال بود پسنديده اش چنان که کلام
ازو پسنده بود چون کلام خاقاني

لسان غيب ديار هميشه مظلومان
که ديده بود غم بي سري و ساماني

يگانه عارف آزاده اي که مي دانست
لطايف حکمي با کتاب قرآني

لواي مردي و مردانگي کشيد به دوش
که بود منتعش از نور شرع يزداني

يلي چو رستم دستان به عرصه ي دانش
گوي چو گيو به ميدانگه سخنراني

شقايقي که دلش سوخت داغ هجروطن
صنوبري که خميدش قد از پريشاني

«امان» اگر که امان از پدر گرفت ورا
وطن گرفت از او غول جهل و ناداني

عباد مخلص افغان چوشير جنگيدند
به رغم دولت خود با قواي شيطاني

روا مباد که نمروديان شيطان خوي
مکين شوند به ملک خليل رحماني

نماند اگر چه «خليلي» که خويشتن بيند
زوال کفر و جهانگيري مسلماني

اميدواري او بود اين که يارانش
زنند بر ورق کفر مهر پاياني

مدبرا! تو که بودي که در کلام خوشت
حلاوتيست که نبود به آب حيواني

يگانگي همه بودت شعار در اشعار
چنانچه در درخشان به درج سلطاني

اگر چه شمع توافسرد ليک شعرتو هست
چراغ راه جوانان فرس و افغاني

فريب دشمن اشغالگر نخوردي و خود
بس است اين شرفت در مقام انساني

غم فراق وطن مشکل است بر پيران
که عمر بايدشان بگذرد به آساني

از آن چکامه ي شيوات در فراق وطن
هنوز مي شنوم ناله هاي زنداني

نسيم رحمت حق جاري است درشعرت
که منفصل نشدي از کلام سبحاني

سپيد موي تو غمنامه بود وهربيتش
سياه رويي روس مزور و جاني

تورابه ياد چو مي آورم غريب و حزين
چه اشکها که فشانم چو لعل رماني

ايا سخنور جاويد کشور افغان
که نيست چون تو به ملک سخنوري ثاني

نمرده اي تو و زين بعد هم نخواهي مرد
که آفتاب درخشان نمي شود فاني.


منبع این نوشته : منبع
نيست ,استاد ,خليل ,قصيده ,کلام ,الله ,خليل الله ,شاعر نامي ,خليلي شاعر ,الله خليلي ,استاد خليل

بخشي از منظومه ي نوستالوژيک «گرگانه» ...


سلام عليک آهاي پدر بزرگم
خيال نکن هنوز  توله گرگم

مثل شما بزرگ شدم ماشالّا
يه پارچه پير گرگ شدم ماشالّا


خيال نکن که مثل بچّگي هام
هرجا مي رم سربار زندگي هام

کامله گرگي شده ام درنده
قاتل هر چرنده و پرنده

گاهي تو جنگل گاهي توي کوهم
يه گرگ با وقار و با شکوهم

سلطون جنگل که جناب شيره
دماغشو تا بگيرم مي ميره

يه گلّه گوسفند و گاو و خر دارم
جاتون خالي سه دوست دختر دارم
***
سلام عليک پدر بزرگ پيرم
خيال نکن که طفل سر به زيرم

اينو ديگه نمي يارم به روتم
واسه خودم يه گرگ لات و لوتم

راسّي بگو تو جنگل قديمي
هنوز  برقراره   خونه  تيمي؟

حال مادربزرگمون چطوره؟
احوال ماچه گرگمون چطوره؟

تشنه شمارو مي بره تا چشمه؟
بازم مي ياد برايتون کرشمه؟

يائسه شد يا ميل جنسي داره؟
ويار آلوچه و قيسي داره؟

ويار ترشي اگه داره شايد
ميخواد برام چارتا عمو بزايد...


منبع این نوشته : منبع
جنگل

بهار سجده هاي ناب ...


 (به مناسبت ميلاد فرخنده ي امام سجاد عليه السلام)

آسمان  در    شام  ميلاد    تو   نوري    تازه  يافت
قدسيان  را   محفل   ادراک    شوري   تازه  يافت

غرق    نور     معنويت    در     سرابُستان   وحي
همره    جبريل  ،   پيغمبر     حضوري  تازه   يافت

دست  افشان عيسي مريم  که  جاني  نو گرفت
پايکوبان   موسي  عمران   که  طوري  تازه  يافت

در   شبستان  به   نور   عشق    آذين   حسين
آسمان  دين   ز    ميلاد  تو    هوري   تازه  يافت

اي    بهار   سجده هاي     ناب     زين العابدين
منبر   و   محراب  با    نامت  ظهوري   تازه يافت

چون  علي درخطبه  آن  کردي  که  ارکان ستم
رو  به  ويراني نهاد   امت    شعوري  تازه  يافت

در   بهار   انقلاب     عشق    بزم      عاشقان
با   طلوع   مهر   ميلادت     سروري تازه  يافت.


منبع این نوشته : منبع
تازه  ,تازه  يافتدر  

قطار سرنوشت ...


آخرين مسافر قطار سرنوشت
روي شيشه ي بخار کرده اي نوشت:
هر چه واگن است بسته بر قطار
تا که چشم کار مي کند
مملو از مسافران دوزخي است!
گاه گاه
هر چه مي کنم نگاه
غير چند پيرمرد و پيرزن خميده پشت
غالبآ شکسته استخوان ، عصازنان
هيچ کس نمي شود سوار کوپه ي بهشت!


منبع این نوشته : منبع

عيد مبعث مبارک باد...

 گفت :   «اِقرأ   بِأسمِ   ربّک»          جبرئيل
با       محمّد (ص)      آفتاب       بي    بديل

آن  که    نورش    ظلمت   شبها     شکافت
پرتو     مهرش    به    دل ها    راه      يافت

امّي       امّا        صاحب         امّ    الکتاب
آفتاب          آمد          دليل           آفتاب

نکته   آموزي    که    با       برهان   خويش
آيه هاي        روشن        قرآن      خويش

معرفت  را     عشق  را     تفسير      کرد
مکتب      اسلام    ،    عالم گير       کرد

خلق را    پيمود      با     حلواي      کام
شربت     توحيد      در       کأس الکرام

نوربخش            ديده ي           افلاکيان
خاک      پايش           توتياي     خاکيان

عدل  را    گسترد    و   حکمت  را   فزود
سوي  او    ما    را   رهي   ديگر گشود

رهنمايي    ،  کاملي    ،     روشنگري
آشنايي     ،   رهبري    ،       پيغمبري

شام  هستي   از   طلوعش   روزشد
پرتوي     افکند    و     ظلمت سوز شد

داد    منشوري    به      تأييدش    خدا
با    جهاني    فضل    ،   در     غار   حرا

تا    مسلّم    شد    بر    او     پيغمبري
رهنمايي      کرد         با      روشنگري

ظلم   را    و     جهل    را     نابود    کرد
کردگارش   هر   چه    مي فرمود   کرد

زندگي     را     داد   مفهومي    جلي
با    تلاش    خويش    و     ايثار  علي

گوهراني        زو    پديد      آمد   سزا
هر    يک    آيه ي  «کُنتُ کَنزآ مَخفيا»

تا که دنيا  هست دينش نيز هست
خاندان     راستينش     نيز   هست.


منبع این نوشته : منبع
را     ,و     ,را   

قصيده ي انتفاضه


افسوس  هست ماتم  نان   ترس جان هنوز
خوف از   فريب  و  توطئه ي  اين   و   آن  هنوز

افساد   مي کنند    ستم گستران         غرب
بيداد       مي کنند       فرومايگان           هنوز

مي خواستيم   تا  که نباشد   دريغ   هست
از  ديو    يادبود   و    ز   شيطان   نشان  هنوز

با        فتنه هاي  دائم  شيطان اکبر      است
نسل بشر  به   زحمت  وآتش به جان   هنوز

در       ادّعاي      نظم   نوينش    يکي       نگر
محکم  اساس    جهل کهن    در  جهان هنوز

آوخ   که    از  تهاجم  فرهنگي اش    به   دهر
دودي   رود   به     ديده ي  هر    دودمان هنوز

از    آتشي   که     داده   حوالت   به       باختر
يک     واحه    شعله زار   بود  خاوران     هنوز

آهسته     بگذريد  که     صيّاد         جورکوش
دارد    هزار     تير   جفا       در     کمان    هنوز

ياران        کاروان    و    شريکان        دزد       را
از   جان    و   دل    دهند    برات  ضمان  هنوز

بر   عرش  مي رود   همه روز  و   شب از جفا
دود       فغان     و     نائره ي      الامان     هنوز

بنگر    يکي    شقاوت     صهيون   ديو   خوي
بيداد    مي کند       به     فلسطينيان    هنوز

بيت المقدّ س  است  همان قبله ي نخست
در      انحصار      قوم     جهود    جبان     هنوز

جلّاد    ديو سار       به       امر           خدايگان
بيرون    ز    کام  مي کشد   آنجا    زبان هنوز

بنگر  يکي   به   سينه ي   سينا  که لاله اش
با     ياد     هر  شهيد   بود    خونچکان   هنوز

وز       دود     آه         امّت      آزاده ي        نبي
زنگار      بسته      آينه ي        آسمان    هنوز

افٌّ لک   اي    عنود     عرب زاد     دين به  مزد
کاين   قوم    را   نبهره   تويي    پاسبان هنوز

ابليس     را   هر   آينه    دستي    در  آستين
استاده      برده وار     بر     آن   آستان    هنوز

آب     عرب    ببردي      و   خاکش      بباختي
مُهري    فحول    طايفه      را   بر  دهان  هنوز

چندين    هزار      قاتل        سوداگر       شرف
از    هر    قبيله اي    و   ز    هر   خاندان  هنوز

انديشه مي کنندو سپس شيشه مي کنند
خون    هزار   کودک   و   پير     و    جوان هنوز

سيلاب  اشک    مي رود  از چشم  مرد و زن
ديو    ستم  نشسته   به   تخت   روان  هنوز

از     مغز     استخوان    يتيمان       در   به   در
در    غلغل    است    ديگ  ز  دد  بدتران هنوز

بس   جوجگان   که   خفته  به  نازند   واي ما
آتش     زبانه   مي کشد   از    آشيان    هنوز

پر    بسته اند    مرغ   شباهنگ   را   و   کبک
سر   زير    برف    برده  و  دل  در  گمان   هنوز

با   وعده  تا  به  کي  دل  خود  سبزمي کنيد
جاري  است  خون  سرخ  کران  تا کران هنوز

گيرم  سلاح   گرم   نباشد   به    قلوه  سنگ
تا    فتح   قدس   رزم  دمان   مي توان   هنوز

هر چند   کاين   سران   به  پايان  رسيده کار
سر خورده اند   و   بي هنر    و   ناتوان   هنوز

آماده ي         نبرد         جوانان              امّتتند
با    غاصبان    سنگدل   از   هر   مکان   هنوز

از   جان   خود    دريغ   ندارند    و    مي دهند
در       راه      اعتلاي     بهين     آرمان    هنوز

ايران   در   اين  مسير  جلودار   لشکر   است
با       رهنمود       رهبري       کاردان      هنوز

زان پير ،   آن  مراد مهين  ،  آن  درست   عزم
دارد   به    گوش    ، زمزمه ي   جاودان  هنوز

از    کربلا    به     قدس   گشاييد     راه     فتح
کاينجاست   در     قلمرو      بي  باوران  هنوز

تا   در    حريم    مسجد الاقصي     بَرَد    نماز
ره    روز    و  شام   مي سپرد   کاروان   هنوز

بر    سرنوشت     قوم     عرب     بي  تفاوتند
حکّام         لامروّت          نامهربان           هنوز

با    انتفاضه   قهر   و   به   صهيون   در آشتي
زود    است    زود   خاتمه ي    داستان  هنوز

گرگ    حريص  مي درد  آن  برّگان   و  نيست
سگ   را    توان   رزم     به   امر   شبان هنوز

هشدار   کانتقام  بزرگي  است    پيش  روي
در   غيبت  است   مهدي  صاحب زمان هنوز

اسلام   را   نکاسته    خوش رقصي     جهول
آن حشمت  و جلالت  و  آن  قدر و شان هنوز

فرصت حرام گشت  و  شکايت  همان که بود
دفتر  تمام  گشت   و   حکايت  همان    هنوز

بي ارزش است منطق گوياي«خوش عمل»
تا هست  چشم بسته   و  گوش گران هنوز.


منبع این نوشته : منبع
به   ,را   ,و    ,است    ,به     ,هر  

ناتمام ...

بهــــار آمـــد و گل در چمــــن قيــــام نکرد


پــرنـــده   در    گــــــذر    لاله ازدحام نکرد




هـزار هـرچه غـــزل گفت ، ناتمام گذاشت


کلاغ پيـــر بــــه گنجشــک هــا سلام نکرد




شـــراب را که ثــــواب است باتـو نوشيدن


به حيـــرتـم که چرا پيـــرمــــا به جام نکرد




مرا به بوسه اي از لعل خويش مهمان کن


کـه ايـن معاملـه را شــرع هم حرام نکرد

دلم خوش است به داغ فراق و صحبت او
مرا به حسن تو گــر عشـق همکلام نکرد

خوشم که در گـذر از کوچه هاي بدنامي
خيــال وسـوسـه بارم صـــدا به نام نکرد

خطا به غمــزه دلم را حقير زهد نساخت
هوس به عشــوه دلم را اسير دام نکرد.


منبع این نوشته : منبع

عشق جواد ...


(در منقبت حضرت امام محمد تقي عليه السلام)
_____________________________________
يا              امام   الجواد             ادرکني
يا            شفيع المعاد             ادرکني

جانشين            سزاي              پيغمبر
مذهب        شيعه      را     نهم     رهبر

در         بلاغت    چو       حضرت     مولا
در       فصاحت    يگانه       چون    زهرا

صاحب            حکمت           خدا دادي
علم      را     بحر     و    حلم    را   وادي

اختر           تابناک            برج            ولا
راهيان       را       به    نور     داده    صلا

روشني     بخش       عالم         امکان
که      نگنجيده      در    زمان   و   مکان

قرّةالعين           دلگشاي                رضا
قوّةالظهر               اولياي                خدا

نورباران         مدينه         از         قدمت
وز       حضور         وجود      بي  عدمت

شده     بيت الرّضا     چو      خلد  برين
از      نفسهايت      اي       شريفترين

گام    تا      در     بسيط     خاک    زدي
جهل    را      ضربه ي      هلاک     زدي

ذات   حق    را     به     اقتضاي     کمال
بودي     آيينه ي      جلال    و      جمال

علم      دين      را       سرآمد        اوتاد
شرح      عهدين     را      مهين   استاد

بهره مند        از          علوم         قرآني
نکته سنج     و     بليغ     و       برهاني

معرفت    را    چو   چشمه    از   صافي
نور        چشم          رجال        اعرافي

از      تو      در       اهتزاز     بيرق    حق
آمد      اي      آفتاب      مطلق       حق

علم   و   حکمت   اگرنه    زان   تو   بود
کمترين      ريزه خوار     خوان    تو  بود

ز     علوم     تو      مات     و   سرگردان
چه       افاضل    چه     دانشي   مردان

ز     تسلّط     که     داشتي   به   کتاب
علماي      سلف      هماره        مجاب

عقلشان    در   شگفت   و  حيران بود
«ابن اکثم»      يکي     از      آنان     بود

در        جواني      چو       پير       فرزانه
صاحب             منطق             حکيمانه

فکر    بکر     تو    عقده ها    که  گشود
همه        از       پرتو        امامت       بود

پايه ي      دين      احمد     از   تو   قوي
وارث      علم      و      بينش       رضوي

دل     چو    بر    مهر    عارضت  بستيم
به       ولاي       تو      از     بلا    رستيم

اي           جوادالائّمه        از         کرمت
قسمتم      کن        زيارت         حرمت

دل    شيداي   من    به     سينه  مدام
همچو    مرغي    که   اوفتاده   به  دام

آرزو     داشت         تا       پرنده     شود
دولت       وصل      را        برنده     شود

به       سر         تربت     حسين      رود
پر      گشايد      به       کاظمين      رود

با    سکوت  و  سکون     مصاف     کند
دور      قبر        تقي         طواف      کند

سوزد   آن جا  چو  شمع   و   آب شود
تا      دعاهاش        مستجاب      شود

برسان     اي    خداي     من      چندي
آرزو          را            به             آرزومندي

رفت عمري    که    در         مقابل   من
سوخت   در  حسرت  تقي    دل    من

«خوش عمل» کي شود  رسد به مراد
دل      من     جايگاه      عشق    جواد.


منبع این نوشته : منبع
تو      ,ي      ,را    

اي غايب از نظر ....


عمري     در    آرزوي     وصال   تو   سوختيم
با    ياد     آفتاب       جمال     تو     سوختيم

ما را   اگر   چه    چشم    تماشا    نداده اند
اي   غايب از   نظر    به    خيال   تو سوختيم

دلخون    چو   لاله ها   بنشستيم  و  باغبان
تا    آورد     به    جلوه     نهال   تو سوختيم

اي شام هجرکي سپري مي شوي  که   ما
در   آرزوي    صبح    زوال     تو      سوختيم

ما را چو مرغکان هوس آب  و  دانه   نيست
اما    ز  حسرت   لب  و  خال   تو سوختيم

چندي   به   گفتگوي   فراق   تو   ساختيم
عمري   در     آرزوي   وصال    تو  سوختيم.


منبع این نوشته : منبع

خورشيد تجلّي ...


 (به مناسبت نيمه ي شعبان)
________________
دست  بايد   که  بيفشانم  و   پا کوبم
که   رسيد   از    سفر  خاطره ها خوبم

مهرباني   که   غزلواره ي   باورهاست
سينه اش لان? احساس کبوترهاست

خنده  آموز     دهان     همه ي   گلها
عطر    صد  باغچه  در همهمه ي گلها

نازنيني که  نوازشگر  شب بوهاست
سخت    دلواپس پرواز  پرستوهاست

آمد     از    راه   يکي   هور    اهورايي
صبح   را   زمزمه اي  در شب يلدايي

آمد   از    راه  و   گوارا   خبري     دارد
خبر   دوست    به    دلها    اثري دارد

مژده از رويش گلهاي يقين با اوست
غزل   عاطفه    را  نابترين با اوست

دست  بايد  که  بيفشانم  و پا کوبم
شب   اگر معرکه  آراست    بياشوبم

که     يکي   نور   فراگير    ز   راه   آمد
سحر  عشق درخشيد  و     پگاه آمد

ديگر   از   يورش   بيداد  نمي ترسم
ديگر   از    غائله ي باد    نمي ترسم

آمدآن  پشت و پناهي که خدا بااوست
شرح منظومه ي   بيداري  ما با اوست

هديه     آورد   براي   دل     ما   شادي
نقش   بر      رايت    او     آيت     آزادي

هله   شو  خانه ي  دل آينه بندان کن
طلب   از   ميکده مي با لب خندان کن

مهدي   فاطمه   خورشيد   جلي   آمد
آخرين       پرتو       انوار      علي   آمد.


منبع این نوشته : منبع
از   

بزم نور و صفا...


به       پادشاه    ولايت     ارادتش    کي   بود
کسي   که   دغدغه اش    نان  گندم  ري بود

به    بزم    نور   و   صفا   ره   نمي برد   رندي
که همدم  شب   و  روزش   پياله ي  مي بود

نمي رسد    به     چمنزار     سبز    فروردين
دلي   که    وقف   نفسهاي  آذر   و   دي بود

به   سوگ  شاه   شهيدان  ،  حسين ثارالله
روان    ز   ديده     مرا     اشکها  پياپي  بود

سري  که  سروري  هر   دو  عالمش   دادند
ز   دشت  ماريه   تا   شام   بر  سر  ني بود

نداد  جرعه اي   از  آب  دشمنش  هر  چند
که     رودهاي   جهان   مَهر  مادر  وي  بود

شداهل بيت کسي تشنه  و  گرسنه اسير
که  بنده ي کرمش صد  چو   حاتم طي بود

از   اين  حديث گدازنده  روز و شب دل من
گهي در  آتش و گه گرم ناله  چون ني بود.


منبع این نوشته : منبع

ياحسين (ع)


مرد   ميدان    شهادت   تا  که  از   سر   نگذرد
در  صف  جان  برکفان  جزو  اولي الابصار نيست

هرکه را دردل نباشد شعله ي عشق حسين (ع)
در    قيامت  از   شفاعت   نيز   برخوردار نيست.


منبع این نوشته : منبع

شکوفه هاي دعا....









آمـــــد  از   راه      بـــــا    ســـــرافــــرازي


ماه   تــــــــزکيه   ماه  خـــــــــودســـــــازي


ماه   از   خــــــويش  تا  خــــــــدا   رفـــتن


تا  به  ســـــرچشمـــــه ي  بقــــا   رفـــتن


ماه  پــــــرواز   بــــا  دو  بـــــال    قنــــوت


از   زمين   تـــــا   صوامــــــع    ملکــــــوت


ماه    عـــــــرفان  و   عشــــق   ورزيـــدن


همه جــــــا  جلـــــــوه ي   خـــــدا   ديدن


مرجبــــــــــا  دلکـــــــش آمدي    اي  مـاه


لطف کــــــردي   خــــوش آمدي   اي ماه


آمدي  تـــــــا شکـــــــوفـــــه هاي     دعـا


گل کنــــــــد  در  تمــــــــام    ثــــــانيه ها


رمضــــانا!  تـــــو  بهتــــــــرين    مـــاهي


چون  که   مـــــــــاه   ضيـــــافت اللهــي


رامـــــش  روح  و  راحـــــــت  جـــــــاني


هم  از  آن    رو بهـــــــــــــــــار قـــرآني


سفـــــــره گستـــرد تا که صاحب خوان


از  کـــــــرم کـــــرد  جمــــله  را  مهمان


چيــــد در سفــــــره گونه گونه خوراک


چه خـــوراکي! لذيذ و طاهر و پـــــــاک


لقمـــه ها  لقمــــه هاي  نور  و صفـــا


در طبــــــق هايي  از  بـــــلور    دعــا


اي  فراخوانده  ســــوي  خوان  خــدا


چه  عــــزيـــز است  ميهمــــان   خــدا


ميهمانا!  ز  جــــــان  و  دل  بشتـــاب


ميزبان  اوســــت  خويش  را   درياب


بهتـــــر است از  هــــزار   ماه  تمــام


ليلةالقدر   او  بــــه  مــــاه  صيـــــام


ليلةالقدر   را   چـــــــو  درک  کنـــي


هر چه  غير  از  خداست ترک کنــي


خوش به حال کسي که سي روزه


همه  انــــدام  او  بـــــــــــــود  روزه


چشم وگوش وزبان و بيني ودست


شکم  و پا و هر چه  ديــــگر هست


هر که اين گونه روزه داري کـــــرد


رو  به جنّات  رستــــــگاري  کــــرد


«خوش عمل»هرکه بود دررمضان


ترک  منکــــر نمود  در  رمضـــــــان


روزه هايش  قبول  درگاه  اســت


بهره مند  از  نعيم  اين ماه است.









منبع این نوشته : منبع
گونه

... به تمنّا

جز خـــــدا کيست که از حسن تــو تقدير کند


غـــــزل چشــــم تــــو را خوانَــد و تفسير کند




خوابهايي کـه زگيسوي تــو آشفته تر است


بنشينـــــد بــــه تمنّـــــــاي تــــــو تعبيــــر کند




نوش لبهاي تو را چــون که درآميخت به مي


راست در کــوثـــر و تسنيـــم ســـرازيـــر کند




نقش زيباي تو بر پرده ي هستي چو کشيد


لحظــه هر لحظـــه تمــاشـاي تو را سير کند




ســـرِ راه دل مــــن تـــا گــــذر افتـاد تــــو را


دل در انديشــــه فــــرومـــانـد چه تدبير کند




با غــــم عشـق کنار آيد و سوزد همه عمر


يـــــا وداع تــــو و آن حســــن جهـانگيـر کند




يــــا به ســوداي سر زلف تو شبهاي دراز


نــالـــه چون صيــد فروبسته به زنجير کند




هلــه اي يــــار جفــاکــوشِ جوانبخـتِ منا


با غـــم عشــق چه سازم که مرا پير کند




در دل سنگ تــــو هرگز اثري اشک نکرد


آه وقتــــي نتوانست کـــــه تـــأثيــــر کند




عشـــق گيــــرم بــه تغيّـــــر بگـــرايـد اما


خلق وخوي تومحال است که تغيير کند




سخن آخرم اين است که درشـام فراق


مرگ را چشم به راهـم ، نکند ديـر کند!


منبع این نوشته : منبع
تــــو

شير ميدان ...




(سرودي براي شهيد باکري)

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در هر نفس گويد دلم
اي مرد ميدان باکري
شمع شبستان وفا
يار شهيدان باکري
*
اي با برادر آمده
دشمن شکار و صف شکن
گردان ميدان خطر
شيران جنگ تن به تن
*
سرمشق آزادي تويي
در دفتر انديشه ها
در جمع ياران جوان
سنگر به سنگر تا خدا
*
اي نوربخش زندگي
درسنگر شبهاي ما
نام بلندت نغمه اي
جاري شد از لبهاي ما
*
اي در دعاي مادران
روح فداکاري شده
بر تشنگي هاي دلم
چون چشمه اي جاري شده
*
راه امام از خون تو
روشن به نور حق شده
بوده امانش با خدا
هرکس به تو ملحق شده
*
در راه اخلاص و شرف
قرآن تو را بوده هدف
در جبهه با ايثار تو
دشمن گريزد صف به صف
*
ياد تو روشن مي کند
دلهاي مردان خدا
شرح رشادتهاي تو
کي مي رود از يادها
*
سنگر به سنگر رفته اي
دشمن هراسان کرده اي
بخشيده جان بر نسلها
جاني که قربان کرده اي
*
مثل سهندي سربلند
اي شير آذربايجان
در دست هر رزمنده اي
شمشير آذربايجان
*
فرزند آذربايجان
دلبند ايران باکري
شمع شبستان وفا
يارشهيدان باکري.











منبع این نوشته : منبع
باکري ,سنگر ,آذربايجان ,دشمن ,ميدان

سوگندنامه ي تکاور ....










محمد حسين خوش عمل





قســــم نامــــه ي رسالت را
در کســوت سبــــــــز تکاور
بـــــا ايمــــــــــان و آگاهــي
پيمـــــــوده ايــــــم يکســــر

نشـــــان سبــــزي پرچم را
به نشاني عشق و طراوت
در ره ســــرخ شهــــــادت
بنهـــــاده ايـــــم بـــــر سر

قســـــم بـــــــه نور رهايي
به مـــرام و عقيـده و باور
که وظيفه  ذاتي من هست
حفــــظ حيثيـــت کشــــــور

مـــــن کاملا آگــــاهــــــــم
کــــــه يک تکاور دريايي
بايـــــد که در ارتش باشد
اســـوه ي بينش و دانايي

من در نبـــــــــرد اهريمن
درجامـــــه ي رزم خدايي
در دوردســــــــت مکانها
در راه عقيـــــــــده فدايي

در نوک پيکــان بلاهـــا
ورزيــده چو کوه مقاوم
شجاع تر از هر سرباز
چـــــون دريايي متلاطم

بر استــــــــواري راهم
سوگند که من مي دانم
در تحت هدايت رهبـــر
پيــــــــــروز ره ايمانم

يادحماسه ي همرزمان
درذوالفقاري وخرمشهر
هرگــــــز نرود از يادم
جاويد پرچـــــــم ايران

مردان عرصه ي رزميم
از دشمن ديـن نگريزيم
در نبرد بــــــا استعمار
نهراسيـــــم و بستيزيم

آموزش رزمـــــــي من
کامل تراز هـــــر دشمن
در صحنه ي عاشورايم
تسليــم دور است ازمن

ارتش جمهوري اسلام
در خاک مقدس ايران
بر ما که تکاورهستيم
داده سرمشق شهيدان.









 


 















منبع این نوشته : منبع
تکاور

بعد از جدايي ...


ترک ياري   کردي   و   رفتي ، مگر   از   من   چه   ديدي؟
بي وفا!   حرفي    مگر    از    گل    تو    نازکتر  شنيدي؟

خواستم     گلبوســه اي    از    گلشن    رويت     بچينم
در  گلو    بغضـم    شکستي ، بر  جگـــر    خارم   خليدي

پا کشيدي    از   من   و    هنگام     رفتن     يادم    آمد
روزهايي    را    که   دستي   بر  ســر  ما  مي کشيدي

بعد    از اين     سر     زير   پر  خواهم   فرو  برد  از تألّم
اي     هماي    آسمان       پرواز    کز    بامم      پريدي

بي وفايي   چون     تو     را     ايام     در   خاطر  ندارد
تا     رميدي    از     بر      من     با     رقيبان    آرميدي

ساقيا!   امشب     مرا   ساغر   ز   مي   لبريزتر    کن
خوب     هنگامي    به      فرياد   دل    زارم    رسيدي

شرمسار    همدمي هاي   تـــوام   اي   اشک  گلگون
در شبــان    بي کسي چون  اختـــر از چشمم چکيدي

مانده ام    بعد   از   جدايي    بگذرانم    زندگي     را
با چه شوقي؟ با چه شوري؟با چه احساس و اميدي؟
کاشان ـ خردادماه 1360


منبع این نوشته : منبع
از   ,از   من  

تلگرام ....

آورد يکــي خبــــر : شـــد امـــروز


بـي دغـــدغـــــه فيلتـــــر تلگرام




حل شــد همــه مشکلات کشور


کردند بــه ايـن عمل چــو اقــدام




گفتم : به سرت که ريش اين نيز


آيـــد بيـــرون چـــو ريش بـرجـام




تــا هجمه ي فيلترشکن هست


ايـن کار نمـي رسـد بــه انجـام!


منبع این نوشته : منبع

در گفت و گوي «صبح نو» با عباس خوش عمل کاشاني:


ناگفته‌هاي «شاطر حسين» از همکاري با «گل آقا»...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
11 ارديبهشت‌ماه از سال 1383 به روز «پدر طنز نوين ايران» روانشاد کيومرث صابري فومني يا همان گل آقاي معروف اختصاص دارد. معلم طنزپردازي که با تأسيس مؤسسه گل آقا و شيوه نويني از طنزنويسي، هنري را شکل داد که ياد آن هنوز که هنوز است به عنوان الگويي موفق و قابل توجه در اين حوزه به ياد و خاطر است.
 کيومرث صابري در سال 69 چهره‌هاي طنز ايران را از مناطق و فضاهاي مختلف دور هم جمع کرد و در اول آبان‌ماه همان سال نخستين شماره گل‌آقا را منتشر کرد.
آقاي عباس خوش عمل کاشاني که با نام شاطر حسين سال‌هاي سال با صابري همکاري مي‌کرد، در گفت‌وگو با «صبح نو» از ويژگي‌هاي گل آقا، نثر او و شيوه‌اي که داشت تعريف کرد.
*از مديريت تا معلمي
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خوش عمل در ابتدا بيان کرد: مرحوم کيومرث صابري فومني شخصيت دلنشيني داشت که همکاري و همراهي با او را بسيار لذت بخش مي‌کرد. او استاد طنز منثور بود ولي در حوزه طنزمنظوم توفيق چنداني پيدا نکرد، حتي در سروده‌هايش گاهي وزن را هم رعايت نمي‌کرد که به نظر من عمدي بود. باري ؛ تخصص او نثر بود. وي ادامه داد: شغل او معلمي بود ولي در در دولت مهندس بازرگان مدير کل وزارت آموزش و پرورش شد و در ادامه در دولت شهيد رجايي مشاور فرهنگي او شد. وي در سال 62 همه مسووليت‌هاي دولتي را کنار گذاشت و از 23 ديماه 63 در روزنامه اطلاعات ستون دو کلمه حرف حساب را راه‌اندازي کرد و 6 سال بعد از آن هم هفته نامه گل آقا را منتشر نمود. مجموعه‌اي که به دعوت او گردهم آمدندچهره‌هايي چون مرتضي فرجيان، ابوالقاسم حالت، ابوتراب جلي ،محمدعلي گويا، منوچهر احترامي ،جلال رفيع، زرويي نصرآباد و...بودند.  خانم گيتي صفرزاده که ازو ياد کرديد بعدها به سردبيري ماهنامه ي گل آق منصوب شد.. گل آقا هميشه شخصيتي محکم داشت و نخستين ضربه احساسي بزرگي که به او وارد شد، در سال 64 با فوت تنها فرزند پسرش آرش اتفاق افتاد که در جاده شمال بر اثر تصادف رانندگي درگذشت.
*شعري که باعث آشنايي شد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
 شروع همکاري من و ايشان از روزنامه اطالاعات بود، من در آنجا مسوول صفحات شعر بودم ، ويراستار بودم ، خبرنگارارشد بودم و به عنوان دبير سرويس مقالات هم فعاليت مي‌کردم.يک‌بار گل آقا در ستون دوکلمه حرف حساب شعري را منتشر کرده بود و من جواب او را با نام مستعار «ع.بلعم سخاوش» که درهم ريخته ي عباس خوش عمل بود دادم، از آن جا ارتباط بين ما پررنگ‌تر شد تا جايي که با هم همکار و دوست شديم. بيتي از آن شعرچنين بود: تا گران نان خامه‌اي شده است/ شعرها بخش نامه‌اي شده است. گل آقا از من دعوت کرد که از اطلاعات مأمور به خدمت به نشريه گل آقا بروم.حاج آقا دعايي (مدير مسوول روزنامه اطلاعات) موافق بود اما من تمايلي نداشتم وموافت نکردم.در اوايل انتشار گل آقا ايشان حق التحرير چشمگيري براي کسي در نظر نمي گرفت اما براي من خوب مي نوشت و حتي وقتي کم کار مي شدم مي گفت هر شرطي هم داشته باشي قبول مي کنم.
چرا شاطرحسين؟
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
خوش عمل که به شاطر حسين معروف است، در اين باره اضافه کرد: من سال‌ها شعر مي‌گفتم و مثل خيلي از شاعران گاهي به سراغ طنز مي‌رفتم ولي تا زمان آشنايي با گل‌آقا اين موضوع را جدي نگرفته بودم تا اينکه با ايشان همکار شدم.او در خصوص عنوان «شاطر حسين» هم گفت: پدر من نانوا و قاري قرآن بود، او در کنار تمام کارهايش هميشه بسيار شوخ، زنده دل  بود، به همين دليل به خاطر خلق خوش و روحيه طنزآميزي که او داشت من اين اسم را انتخاب کردم.
*مديريت گل آقايي
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
خوش عمل در ادامه پيرامون شيوه کاري گل آقا و تعاملي که در فضاي نشريه داشتند، گفت: او تمام مطالبي را که براي هفته‌نامه، ماهنامه و حتي بچه ها گل آقا نوشته مي‌شد سطر به سطر مي‌خواند و حواسش بود که تناقضي بين صفحه‌ها و مطالب به وجود نيايد.


منبع این نوشته : منبع
همکاري ,صابري ,ايشان ,بود، ,اطلاعات ,عباس ,روزنامه اطلاعات ,شاطر حسين ,صابري فومني ,کيومرث صابري ,«شاطر حسين» ,کيومرث صابري فومني

ادامه ي مصاحبه ....

همچنين فضايي که مجموعه داشت هم به لطف برخورد گل آقا بسيار صميمي بود و زماني که او وارد مي‌شد اگر کسي نمي‌شناختش، نمي‌توانست فکر کند که مديريت چنين نشريه‌اي به عهده اوست.وي درباره شيوه مديريت و هدايت مطالب نشريه توسط گل آقا اضافه کرد: او به همه نويسندگان خط مشي مي‌داد و به عنوان پيشنهاد مواردي را مطرح مي‌کرد نه آن که دستور يا فرمان دهد. همچنين او به خط قرمزها و چارچوب‌هايي که وجود داشت، توجه ويژه‌اي مي‌کرد و مايل بود تا در همه مطالب به آنها دقت داشته باشيم، چرا که او به اصول نظام انقلاب اسلامي معتقد بود و بدون شعار به مواردي که بايد مي‌پرداخت. همين دقت بود که باعث شد در اين 10 سال او مطالب مختلفي را منتشر کند، اما حتي يکبار پيش نيامد که ايشان را بخواهند، يا از او شکايت کنند و آنجا را تعطيل کنند،يکي ديگر از دلايل اين اتفاق اين بود که او در شناخت افراد و قلم آنها بسيار باهوش و دقيق بود و جلوي خطاهاي احتمالي را مي‌گرفت.
اين شاعر با اشاره به انتخاب موضوع و محتوايي که گل آقا به آنها مي‌پرداخت گفت: مردم عامه هميشه بيشتر دنبال فکاهي و طنزهاي دم دستي بودند، در اين فضا مطالب سياسي و معنادار براي افراد خاص بود مگر آن که منظور آن خيلي واضح بود.
 با اين حال تمام مطالب طنزي که سياسي نوشته مي‌شد، با اشراف کامل گل آقا به موضوع شکل مي‌گرفتند يا رضايت افرادي را که مدنظر داشت پيش از انتشار اثر جلب مي‌کرد.
*ديگر گل آقايي نمي‌آيد...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خوش عمل همچنين از جاي خالي ادامه‌ساز و کار گل آقا و شکل‌گيري فضايي با همان شيوه گفت و افزود: بعد از فوت او ديگر کسي نتوانست چنين گروهي را دورهم جمع کند، چرا که آن زحمتي که ايشان در طول دوران کاري‌اش با پيشکسوتان و جوان‌ترها براي گردآوري چنين جمعي کشيده بود، با فوت او از بين رفت و در کنار کساني که مرده بودند، بقيه نيز پراکنده شدند و کسي نبود که آنها را جمع‌کند.
طنز امروز و اوضاع آن هم موضوع ديگري بود که خوش عمل با اشاره به آن بيان کرد: بعد از فوت مرحوم صابري و پاشيده شدن مجموعه گل آقا، طنزي که به جا ماند به طنز محفلي و مافيايي تبديل شد. مثل خيلي حوزه‌هايي که نمونه آن را امروز به وفور مي‌بينيم.
 امروز شاگردان کساني که با گل آقا بودند خودشان را هر طور که توانسته‌اند مطرح کردند و آن وقت آنهايي که در اين مسير استخوان خورد کرده‌اند کنار گذاشته شده‌اند. اين مافيا با فرصتي که حتي رسانه‌اي مثل تلويزيون به آن دامن زدند ايجاد شد و به جاي آن که مسوولان اين امر با مرام گل آقايي همه اهالي طنز را جمع کنند و مرکزي واحد را شکل بدهند، خود محور شده‌اند. اين شيوه باعث شد تا برخلاف گذشته‌ها روي شرف هنري پا گذاشته شود و ارزش آن پايين بيايد.
گل آقا هم مي‌توانست به تنهايي پيش برود اما تلاش کرد و از داخل و خارج از کشور، از جمال زاده بزرگ تا ابوالقاسم حالت و... را که گوشه‌نشين بودند جمع و تشويق کرد، اين گونه بود که گل آقا گل آقا شد و با شيوه موجود ديگر گل آقايي نخواهد آمد.
*سکوتي پر از درد
ـــــــــــــــــــــــــــــــــ
اين طنزپرداز همچنين با اشاره به خاطره آخرين ديداري که با فومني داشت، بيان کرد: آخرين ديدار من و گل آقا در زمستان 82 بود، در آن ملاقات من شروع به گلايه از روزگار و مشکلاتي که وجود داشت کردم و براي لحظه‌اي او از پرحرفي من جوش آورد و براي تغيير موضوع گفت من بيماري مهلکي دارم، در همان لحظه من با ترس و نگراني چنان او را نگاه کردم که حرفش را قطع کرد و نخواست من بفهمم با خنده و مکث گفت چه بيماري از اين مهلک‌تر که گرفتار آدم زبان‌نفهمي مثل تو شوم، بعد هم براي آن که از اين عنوان برداشت بدي نکنم، ادامه داد تو زبان درد مرا نمي‌فهمي براي همين من گير تو افتاده‌ام. اين اتفاق در حالي بود که او از سرطان خون رنج مي‌برد و به هيچ کس چيزي نگفته بود تا بقيه ناراحت نشوند.
*ماتم زدگان پدر طنز نوين
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خوش عمل يادآور شد: گل آقا به خصوص در اواخر عمرش کمک‌هاي بسياري را به مراکزي چون مراقبت از سالمندان، بيماران کليوي، معلولين، کودکان و ... مي‌کرد. متأسفانه در سال 81 که دوازدهمين سال انتشار گل آقا بود، او در سرمقاله‌اي با تيتري تحت عنوان پايان کار هفته‌نامه، متني را نوشت که در آن عنوان کرده بود که گل آقا ديگر منتشر نخواهد شد. در آن زمان بيماري او شدت گرفته بود و با اين که از خيلي‌ها آن را پنهان کرده بود اما خودش از حالش خبر داشت.
حدود يک سال و نيم بعد از آن هم، در11 ارديبهشت‌ماه وي در سن 63 سالگي که سن زيادي براي اهل قلم نيست، فوت شد. در آن زمان من اين دو بيت شعر را زمزمه کردم: (بر ماتم جانسوز گل آقا همه ياران پوشيده سيه جامه و گريان و حزين‌اند/ آن خنده به لب‌ها که تو ديدي همه امروز، ماتم‌زدگان پدر طنز نوين‌اند).


منبع این نوشته : منبع
مطالب ,موضوع ,همچنين ,مي‌کرد ,شيوه ,بود،